Orxan Həsənzadə- Qırmızı saçlı qadın

Üzündən tüpürcəyi, başından şilləsi, ayağından badalağı əksik olmayan bu yorğun meqapolisin gözləri bir nöqtəyə zillənmiş qoca görkəmli hüznü məni dəli eləyir.

 Xüsusiylə, 28 May metrostansiyasının arxa tərəfində göyrəçinlər üçün yem satan yaşlı qadının qırmızı saçlarını düşündükcə birdən-birə sentimentallaşıram, gözümdə hər şey kəpənək qanadları kimi incə görünür. Heç nəyə toxuna bilmirəm. Elə bilirəm ki, bu yerin hər daşı bir sənətdir və bu sənətin mənim əllərimin bekarçılığına qurban getməsinə göz yuma bilmərəm. İlahi, siz axı o qadının əllərini görəsiniz. Baxan kimi hiss edirsən ki, bu əlləri buraxanların sayı tutanlardan daha çoxdur. Onun ütüsüz paltar kimi qırış-qırış olan barmaqlarının arasında nimdaş bir kimsəsizlik dolanır. Kim bil bilər ki, bu yaşlı qadın neçə ildir həmin kimsəsizliyə sadiqdir və kim deyə bilməz ki, o kimsəsizlik də həmin qadının yeganə yoldaşıdır, nə bilim əl ağacıdır.

Sığalı əllərindən əksiz olmaz. Bəlkə də, evində nəhəng bir sığal fabriki açıbdır Yaşlı qadın axşama kimi bu sığalı ətrafdakı canlılara paylayır.  İndi, görəsən, neçə canlı  bu gül ləçəyi sığalı bədənində gəzdirir və indi görəsən neçə canlı bu mübhəm sığalın işığında qızınır.

Hər sabah yaş asvaltın üzərində yorğun qayıq kimi sürünən ayaqlarım düz məni o qadının əllərinə aparır. Nədənsə bədənimin kompası həmişə mənə o qadını, ütüsüz paltar kimi qırış əllərini, qırmızı dipçək gülü kimi saçlarını nişan verir. Mənə elə gəlir ki, bu qadın hər birimizdən özündə nəsə gəzdirir. Məsələn, bu qadın getmədiyimiz küçənin, döymədiyimiz qapının, öpmədiyimiz uşağın, sevmədiyimiz qadının narahat ruhu kimi gözümüzün kövrək yerindən çəkilmir. Qarşısında çay kimi axan tələsik addımları izlədikcə qırmızı saçlarına şeh qonur. Elə bil ki, şeh onun saçlarında dincəlir. Ağacın öz kölgəsində dincəldiyi kimi.

Dünyanın düz vaxtında həm də Bakı kimi dəvə əyriliyi ilə burulan bir şəhərdə özünü saçlarında ifşa edə bir insanla qarşılaşmaq nə deməkdirsə, əminəm ki, üç arzunu yerinə yetirmək üçün hazır duran cin çırağı tapmaq da elə odur. Uşaq vaxtı qədim ərəb nağıllarındakı Ələddin olduğumu düşünürdüm və həm də onu düşünürdüm ki, Ələddin olsaydım üç arzum nə olardı. Bütün arzuların gəzib dolaşıb pulda dirəndiyi uşaqlıq illərimdən fərqli olaraq indi mənim üçün göy üzü qədər aydın və şəffaf olan həqiqətlərdən biri elə bu üç arzudur.

Yəni:

1.      O qadının gözlərində ümid olmaq

2.      O qadının gözlərində ümid olmaq

3.      O qadının gözlərində ümid olmaq